Death and the Gardener

Do we still exist if the last person who remembers us as children has passed away?

It appears that after every death, just as after every birth, the world begins anew.

Why does no one teach us what to do with the deaths of others? Why does no one teach us how to die, how we should die?

Until now I had known that Latin was a dead language. Now I know that it is the language of death. Death speaks Latin.

Babam omuzlarımda tonlarca geçmiş taşıyan bir Atlas’tı. Şimdi, o aramızdan ayrılınca tüm o geçmişin çatırdayarak üzerine usulca yıkıldığını, beni tüm öğle sonlaralarının arasına gömdüğünü hissediyorum. Çocukluğun sessizce yıkılıp dağılan öğle sonraları. Ve yardım için çağıracağım kimsem yok.

Bu ataerkil enlemlerde derler ki, çocuklar ağlıyorsa korkacak bir şey yoktur ama yetişkinler ağlıyorsa - o zaman vardır.

With every passing year, we live better and better, but with every passing day, life gets worse and worse.

bahçe, bahçıvanı olmadan da coşmaya devam edecek, onun diktikleri büyüyecek, meyveye duracak ama yabani otlar da kendine yol açacak, bir süre sonra onlar her şeyi ele geçirecek. belki hemen değil, ama işler böyle yürür – bedenler soğur, bahçeler yabani ota boğulur, çocuklar yetim kalır. yine de bahçıvanın ölümlülüğüne rağmen bahçe bir anlamda ölümsüzdür. belki artık tam anlamıyla bir bahçe olmayacaktır.

onlar yeniden hayata dönebilecek şekilde ölmeyi bilir. bahçe, bahçıvanı olmadan da coşmaya devam edecek, onun diktikleri büyüyecek, meyveye duracak ama yabani otlar da kendine yol açacak, bir süre sonra onlar her şeyi ele geçirecek. belki hemen değil, ama işler böyle yürür – bedenler soğur, bahçeler yabani ota boğulur, çocuklar yetim kalır. yine de bahçıvanın ölümlülüğüne rağmen bahçe bir anlamda ölümsüzdür. belki artık tam anlamıyla bir bahçe olmayacaktır.

La felicidad es fugaz, como los narcisos y las linarias que florecieron y se marchitaron rápidamente esa misma primavera. La tristeza persiste mucho tiempo, como esas hierbas porfiadas que lo sofocan todo y no hay forma de deshacerse de ellas, como decía mi padre”.

Sé que no podemos saltarnos la muerte. Pero al menos aplacémosla otro poco. Narrar una muerte no es más fácil que vivirla”.

La enfermedad fuerza a que se den las conversaciones no mantenidas, la intimidad aplazada. De repente, la persona a tu lado, cuya presencia has dado por inalterable, empieza a brillar con su mortalidad, se vuelve traslúcida y frágil. El hilo de su vida se alumbra como aquellas telarañas bañadas en sol que se hacen visibles de repente en otoño”.