What is Man?

The fact that man knows right from wrong proves his intellectual superiority to the other creatures; but the fact that he can do wrong proves his moral inferiority to any creatures that cannot.

It is just like man's vanity and impertinence to call an animal dumb because it is dumb to his dull perceptions.

I am not one of those who in expressing opinions confine themselves to facts.

There is no such thing as material covetousness. All covetousness is spiritual. ...Any so-called material thing that you want is merely a symbol: you want it not for itself, but because it will content your spirit for the moment.

Our consciences take NO notice of pain inflicted upon others until it reaches a point where it gives pain to US. In ALL cases without exception we are absolutely indifferent to another person's pain until his sufferings make us uncomfortable.

Do right for your own sake, and be happy in knowing that your neighbor will certainly share in the benefits resulting.

An oyster has hardly any more reasoning power than a scientist has; and so it it is reasonably certain that this one jumped to the conclusion that the nineteen million years was a preparation for him; but that would be just like an oyster, which is the most conceited animal there is, except man. And anyway, this one could not know, at that early date, that he was only an incident in a scheme, and that there was some more in the scheme yet.

As a rule it will listen to neither a dull speaker nor a bright one. It refuses all persuasion. The dull speaker wearies it and sends it far away in idle dreams; the bright speaker throws out stimulating ideas which it goes chasing after and is at once unconscious of him and his talk. You cannot keep your mind from wandering, if it wants to; it is master, not you. **About the mind

Senle bense dikiş makinesiyiz. Elimizden ne geliyorsa onu yapıp çaba göstermeliyiz. Düşüncesizler, bize goblen kumaş üretmediğimiz için sitem ettiklerinde onları hiç umursamamalıyız.

Bilinç, insanın iyiliğine karşı kayıtsızdır: kendi arzularını doyurmak haricinde hiçbir şeyle ilgilenmez. İnsanın iyiliğine yönelik şeyleri tercih etmesi için eğitilebilir, ama onları yalnızca kendisini diğer şeylere kıyasla daha memnun edeceği için tercih edecektir.

İnsan bir bukalemundur; doğasının yasası gereği, bulunduğu yerin rengini alır. Çevresindeki etkiler onun tercihlerini, kaçındığı şeyleri, politikasını, beğenilerini, ahlakını, dinini yaratır.

Şimdiye kadar hiç kimse, sözün alışıldık anlamıyla, asla kendisini feda etmiş değildir - yani, yalnızca başkası için özveride bulunmuş değildir. İnsanlar başkaları için gündelik feragatlarda bulunurlar, fakat bu öncelikle kendi iyilikleri içindir. Eylem, öncelikle kendi içlerini ferahlatmak zorundadır. Bundan yararlanan kişiler ikinci sırada gelir.

İnsan; her zaman, ona en büyük zihinsel rahatlığı getirecek olan şeyi yapacaktır - zira bu onun yaşamının yegane yasasıdır. Ağlaşan ailesini geride bırakır; onların rahatını bozduğunu için üzgündür, fakat onların rahatlığını korumak için kendi rahatını feda edecek kadar değil.

Sevdiğinin aniden ve beklenmedik şekilde ölümünden önceki son yirmi dört saati... Bir kitaba sığar mı ki? İki kitaba sığar mı? Sanmıyorum. Bir sel gibi aklıma doluşuyorlar. Bunlar aslında her gün, her zaman olup biten sıradan şeyler, aynı zamanda da önemsiz ve kolayca unutulabilir şeyler... Fakat ya şimdi? Şimdi, ne kadar da farklı. Ne kadar değerli, ne kadar önemli şeyler. Şimdi artık hepsi unutulmaz, hepsi hazin, hepsi kutsal, hepsi nasıl da itibarlı.

Vicdanımız başkalarına verilen acının hiç farkına varmaz, ta ki bize de acı verdiği bir noktaya ulaşana dek. İstisnasız her olayda bir başkasının acısına tamamen ilgisizizdir, ta ki onun çektiği acı bizi rahatsız edene dek.