Ezilenler

If you want to be respected by others, the great thing is to respect yourself. Only by that, only by self-respect will you compel others to respect you.

She enjoyed her own pain by this egoism of suffering, if I may so express it. This aggravation of suffering and this rebelling in it I could understand; it is the enjoyment of man, of the insulted and injured, oppressed by destiny, and smarting under the sense of its injustice.

If it could come about that each of us were to describe his innermost secrets –secrets which one would hesitate to tell not only to people at large, but even to one’s closest friends, nay, to fear to admit even to one’s own self - the world would be filled with such a stench that each one of us would choke to death. That’s why, speaking in parenthesis, all our social conventions and niceties are so beneficial.

I am sure that deep down Ikhmenev was in a state of turmoil and pain as he witnessed the tears and torment of his poor wife; I am sure it was more agonizing for him than for her - but he could not control himself. This is what happens sometimes even with the most kind-hearted of people, who are nevertheless weak-willed, and who, despite their kind-heartedness, are apt to get carried off into a state of ecstasy when unburdening themselves of their grief and anger, even at the expense of hurting someone innocent, more often than not someone who is dear to them.

I have noticed that in a cramped space one's thoughts too tend to be cramped.

Frankly, if there ever was a time when I was really happy, it wasn't during those first intoxicating moments of my success, but long before that, when I hadn't yet read or shown my manuscript to anyone -- during those long nights of ecstatic hopes and dreams and passionate love of my work, when I had grown attached to my vision, to the characters I had created myself, as though they were my own offspring, as though they really existed -- and I loved, rejoiced and grieved over them, at times even shedding quite genuine tears over my guileless hero.

Od našeg razgovora, naravno, nije bilo ništa. Ja nisam znao šta da joj kažem, a ona, verovatno ne bi razumela. Samo sam gorko zaplakao, i tako otišao ne rekavši joj ništa.

Nataşa’nın belki babasından geçmiş, bütün iyi kalpli insanlara has bir özelliği vardı: Karşısındakini olduğundan iyi görür, daha ilk bakıştan büyük bir heyecanla meziyetlerini büyütürdü. Bu çeşit insanların hayal kırıklığına, hele sebebin kendileri olduğunu bilerek uğramaları pek acı olur. Ne diye kendilerine verilebilecekten fazlasını umarlar sanki? Böyleleri, her an hayal kırıklığı tehlikesiyle karşılaşmaktansa, köşelerine çekilip dünyayla bağlantıyı kesmeli en iyisi. Dikkat ettim, köşeleri öyle severler ki, zamanla büsbütün yabanileşirler.

Don't be surprised that I value prejudice, observe certain conventions, seek power--it's because I know I live in an empty society.

Keşke imkân olsaydı da (ki insan tabiatı için bu asla mümkün değildir) herkes, hepimiz, benliğimizin en gizli köşelerini olduğu gibi açığa vurabilseydik; başkalarına, hatta en yakın dostlarımıza, sırası gelince kendimize bile itiraf etmekten çekindiğimiz ne varsa, hepsini korkmadan ortaya dökebilseydik, dünyayı saracak pis kokudan hepimiz boğulurduk. Parantez içinde söyleyeyim, toplumu düzenleyen yasalar, görgü kuralları bu bakımdan iyidir zaten. Derin bir fikir gizlidir bunlarda; ahlaki olduğu iddia edilemeyecek ama, koruyucu, bize rahatlık sağlayan bir fikir. Bu da azımsanmamalı, çünkü ahlak da rahatlıktan başka bir şey değildir, yani rahatımız için icat edilmiştir. …Son olarak şunu söyleyeyim: Kusurlarımı, ahlaksızlığımı, sefihliğimi başıma kakıyorsunuz; oysa bütün suçum başkalarından daha içten olmam, o kadar. Demin de dediğim gibi, başkalarının kendilerinden bile sakladığı gerçekleri ben açıkça ortaya döküyorum.

Nitkovu bi uzvratila na prezir dakako samo prezirom, ali ipak bi je zaboljelo srce kad bi se tko narugao onomu što ona smatra za svetinju, makar tko se podrugivao. Nije to potjecalo od nedostatka odlučnosti. Potjecalo je donekle i od toga što je preslabo poznavala svijet, što je preslabo poznavala ljude i zatvarala se u svoj zakutak. Takvim je ljudima teško kad se kasnije razočaraju; još je teže kad osjećaš da si sam kriv. Zašto si očekivao više nego što ti se može dati? A takve ljude očekuje svaki čas takvo razočaranje.

Così sentivo diventare comprensibile per me la strana ostinazione di quel cuore casto, che si chiudeva per un certo tempo, opponendo al proprio desiderio di sfogarsi la maggior rigidezza, fino al momento dell'inevitabile slancio in cui tutto l'essere si concede, fino alla dimenticanza di se stesso, a questo umano bisogno d'affetto, di espansione, di carezza e di lacrime...