The Ego and the Id

Where id is, there shall ego be

In many criminals, especially youthful ones, it is possible to detect a very powerful sense of guilt which existed before the crime, and is therefore not its result but its motive. It is as if it was a relief to be able to fasten this unconscious sense of guilt on to something real and immediate.

Rather than living our lives, we are ''lived'' by unknown and uncontrollable forces.

It is easy to show that the ego ideal answers to everything that is expected of the higher nature of man. As a substitute for a longing for the father, it contains the germ from which all religions have evolved.

It only too often yields to the temptation to become sycophantic, opportunist and lying, like a politician who sees the truth but wants to keep his place in popular favour.

The ego represents what may be called reason and common sense, in contrast to the id, which contains the passions.

The state in which the ideas existed before being made conscious is called by us repression

The ego is first and foremost a bodily ego; it is not merely a surface entity, but is itself the projection of a surface.

The superego is, however, not simply a residue of the earliest object-choices of the id; it also represents an energetic reaction-formation against those choices.

Algı , Ben için, O’da güdülerin oynadığı role karşılık gelir. Tutkuları içinde barındıran O’nun tersine, Ben akıl ve sağduyu olarak adlandırdıklarımızı temsil eder. Tüm bunlar herkesçe bilinen popüler farklarla örtüşür, ama yalnızca ortalama ya da ideal durumda doğru olarak kabul edilmelidir.” sayfa 49

We have formed the idea that in each individual there is a coherent organization of mental processes; and we call this his ego. It is to this ego that consciousness is attached; the ego controls the approaches to motility-that is, to the discharge of excitations into the external world; it is the mental agency which supervises all its own constituent processes, and which goes to sleep at night, though even then it exercises the censorship on dreams.

Biyoloji tarafından destekelnen kuramsal kabuller temelinde, organik hayatı cansız duruma geri döndürme görevi verilen bir ‘ölüm güdüsü’ varsayımı ileri sürmüştük, öte yandan Eros; hayatı, parçacıklara bölünmüş canlı maddeyi karmaşıklaştırmak ve durmaksızın bir araya getirmek, bu arada, tabii ki onu korumak hedefine yönelir. Her iki güdü de yaşamın ortaya çıkmasıyla bozulmuş bir durumun yeniden oluşturulmasına çalışırken, kelimenin en dar anlamıyla tutucu davranırlar. O halde yaşamın ortaya çıkışı, yaşamayı sürdürmenin ve aynı zamanda ölüme yönelen çabanın sebebi olmaktaydı; yaşamın kendisi de bu iki çaba arasındaki mücadele ve uzlaşma idi. Böylece yaşamın kökenine ilişkin soru kozmolojik bir soru olarak kalırken, hayatın hedefi ve amacı sorunu ikili bir şekilde yanıtlanmış oluyor.” Sigmund Freud, ‘Ben ve O’, sayfa 72

Ben’de yalnızca en derin olanlar değil en yüce olanlar da bilinçsiz kalabilir demek zorundayız. Böylelikle, en başta bilinçli Ben hakkında söylediğimiz şey; onun her şeyden önce bir Beden-Ben’i olduğu bilgisi, bize sergileniyormuş gibidir.” Sigmund Freud, ‘Ben ve O’, sayfa 52

Ben’in işlevsel önemi, devinim üzerindeki kontrolün normal olarak onun payına düşmesinde ifadesini bulur. Ben’in, O ile ilişkisi atın coşkun gücünü dizginlemesi gereken binici gibidir, bir farkla; binici bunu kendi gücüyle yapmayı denerken, Ben ödünç aldığı güçlerle yapmaya çalışır. Bu benzetme bizi biraz daha ileriye götürür. Tıpkı attan düşmek istemediği için başka çaresi kalmayan ve atın onu kendi istediği yere götürmesine rıza gösteren binici gibi, Ben de O’nun isteklerini, kendi istekleriymiş gibi eyleme geçirmeye çalışır.” Sigmund Freud, ‘Ben ve O’, sayfa 49