J'accuse!

I have but one passion: to enlighten those who have been kept in the dark, in the name of humanity which has suffered so much and is entitled to happiness. My fiery protest is simply the cry of my very soul.

It is a crime to poison the minds of the meek and the humble, to stoke the passions of reactionism and intolerance, by appealing to that odious anti-Semitism that, unchecked, will destroy the freedom-loving France of the Rights of Man. It is a crime to exploit patriotism in the service of hatred, and it is, finally, a crime to ensconce the sword as the modern god, whereas all science is toiling to achieve the coming era of truth and justice.

Onlar göze aldıklarına göre, ben de göze alacağım. Gerçeği söyleyeceğim, çünkü kendisine kurala uygun olarak başvurulan adaletin bunu eksiksiz olarak yapmaması durumunda, söyleyeceğime söz verdim. Benim görevim konuşmak, suç ortağı olmak istemiyorum. Yoksa gecelerim orada, işkencelerin en korkuncu içinde, işlemediği bir suçun cezasını çekmekte olan suçsuzun hayaletiyle dolup taşacak.

Suçladığım kişilere gelince: Hiçbirini tanımıyorum. Onları hiç görmedim. Kendilerine karşı ne hıncım var, ne kinim. Onlar benim için topluma kötülük eden kişilerden, kafalardan başka birşey değildir. Benim burada yaptığım şey gerçeğin ve adaletin ortaya çıkmasını hızlandırmak için devrimci bir araca başvurmaktan başka birşey değildir.

In January 1898 Zola took an important part in the defense of Captain Alfred Dreyfus, a French Jew unjustly accused of selling military secrets to Germany.

On May 5, 1896, he wrote in his diary; “I have no longer anything to say; everything is alike in its horrible cruelty.

Understand this! A year ago General Billot and Generals de Boisdeffre and Gonse knew that Dreyfus was innocent, and they have kept this frightful thing to themselves. And these men sleep and have wives and children whom they love!

Gerçeği gömmeniz boşuna, toprağın altında yol alıyor; bir gün, her yandan fışkıracak, öç bitkileri olarak açılacaktır.

Lastly, I accuse the first court-martial of having violated the law by condemning an accused person on one document kept secret, and I accuse the second court-martial of having, in obedience to orders, covered this illegality by committing in its turn the judicial crime of knowingly acquitting a guilty person.

It is a crime to mislead public opinion, to utilize for a deadly task this opinion which has been perverted until it becomes delirious.

Gerçek su yüzüne çıkıyor ve hiçbir şey onu durduramayacak. Olay ancak bugün başlıyor, çünkü konumlar ancak bugün açık olarak ortaya çıktı: bir yanda, ışığın parlamasını istemeyen suçlular; öbür yanda ışığın parlaması için canlarını verecek doğrucular. Gerçek toprağın altına kapatıldığı zaman, orada öyle bir toplanır öyle bir patlama gücü kazanır ki, patladığı gün her şeyi kendisiyle birlikte havaya uçurur.

Bir tek tutkum var; Bunca acılar çeken ve mutluluğa hakkı olan insanlık adına duyduğum aydınlık tutkusu. Coşkulu protestom, yüreğimden kopan çığlıktan başka bir şey değildir. Beni ağır ceza mahkemesi önüne çıkarmayı göze alsınlar ve herkesin önünde soruşturma açılsın! Bekliyorum.

En sonra, birinci savaş konseyini, bir sanığa gizli kalan bir belgeye dayanarak hüküm giydirdiği için hukuku çiğnemekle suçluyorum. İkinci savaş konseyini de üstten gelen emre uyarak, bir suçluyu, suçunu bile bile temize çıkarıp ağır adli suç işlemekle, böylece birinci konseyin yasaya aykırı davranışını örtbas etmekle suçluyorum.

I accuse the three experts in handwriting, Sieurs Belhomme. Varinard and Couard, of having made lying and fraudulent reports, unless a medical inquiry should prove them to be suffering from diseased sight and judgment.

I have but one passion—that of light. This I ask for in the name of humanity, which has suffered so much, and which has a claim to happiness. My passionate protest is but the cry of my soul. Let anyone who dares bring me before an Assize Court, and let the inquiry be held in broad daylight. I am waiting.

On the summit of a desolate rock on Devil’s Island, far from the few palm trees on the shore, a small hut of four cubic yards was built for Dreyfus; night and day an inspector stood guard at the door, with strict orders not to address a word to him. In the daytime the prisoner was permitted to exercise until sunset in a small rectangular space of about two hundred yards, near his hut.

A French tribunal, after having allowed the reporter publicly to accuse a witness of every kind of error, decided to hear the case with closed doors when this witness was introduced to defend himself. I declare that this is one crime the more, and that this crime will rouse the universal conscience. Decidedly military tribunals have a peculiar idea of justice.

The preconceived opinion which they brought to the Bench was evidently this: “Dreyfus has been condemned for the crime of treason by a Court-Martial; he is therefore guilty, and we, the Court-Martial, cannot declare him innocent; for we know that to proclaim the guilt of Esterhazy would be to proclaim the innocence of Dreyfus.

Zola'nın italyan kökeni bile bir aşağılama nedeni olur. Bir gazeteci "Yarı-İtalyan, çeyrek Yunan, çeyrek Fransız, üç-dört kez kırma, hiç de güzel bir insanlık örneği değil!" diye yazar.