The Reprieve

Still, somewhere in the depths of ourselves we all harbor an ashamed, unsatisfied melancholy that quietly awaits a funeral.

I am free,’ he said suddenly. And his joy changed, on the spot, to a crushing sense of anguish.

Let us see what words can do. Will you understand me, for a start, if I tell you that I have never known what I am? My vices, my virtues, are under my nose, but I can’t see them, nor stand far enough back to view myself as a whole. I seem to be a sort of flabby mass in which words are engulfed; no sooner do I name myself than what is named is merged in him who names, and one gets no farther. I have often wanted to hate myself and, as you know, had good reasons for so doing. But my attempted hatred of myself was absorbed into my insubstantiality and was nothing but a recollection. I could not love myself either, I am sure, though I have never tried to. But I was eternally compelled to be myself; I was my own burden, but never burdensome enough, Mathieu. For one instant, on that June evening when I elected to confess to you, I thought I had encountered myself in your bewildered eyes. You saw me, in your eyes I was solid and predictable; my acts and moods were the actual consequences of a definite entity. And through me you knew that entity. I described it to you in my words, I revealed to you facts unknown to you, which had helped you to visualize it. And yet you saw it, I merely saw you seeing it. For one instant you were the heaven-sent mediator between me and myself, you perceived that compact and solid entity which I was and wanted to be in just as simple and ordinary a way as I perceived you. For, after all, I exist, I am, though I have no sense of being; and it is an exquisite torment to discover in oneself such utterly unfounded certainty, such unsubstantiated pride. I then understood that one could not reach oneself except through another’s judgment, another’s hatred. And also through another’s love perhaps; but there is here no question of that. For this revelation I am not ungrateful to you. I do not know how you would describe our present relations. Not goodwill, nor wholly hatred. Put it that there is a corpse between us. My corpse.

He raised himself on his hands and looked at Irene's face: the nudity of that feminine body had risen into her face, the body had reabsorbed it, as nature reabsorbs forsaken gardens.

Omenirea e plină doar de ea însăși, nimeni nu-i lipsește și nu așteaptă pe nimeni. Va continua să nu ducă nicăieri și aceiași oameni își vor pune aceleași întrebări și vor rata aceleași vieți.

Maurice'in canı yürüyüşe devam etmek istemiyordu, bir şey kırmaktan korkuyordu, hem sonra bu yol bir yere götürmüyordu insanı, yönü yoktu; insanlar vardı, bulvarlara doğru yürüyorlardı; insanlar vardı, Seine kıyısına doğru iniyorlardı ve burunları vitrin camlarına yapışık, kımıldamadan duranlar vardı. Bu insanlar yer yer kalabalık yapıyordu, ama bütünün, beraberliğin hareketi yoktu burada, insan kendini yalnız hissediyordu.

Güzel olmayacak herhalde, bana benziyor. Küçüğüm, annesine benzese daha iyi olurdu. Henüz yumuşacıktı, kemiksiz sanılabilirdi. Ama buna rağmen, daha şimdiden, kendinde benim kanunum olan haşin, değişmez kanunu taşıyordu; hücreler benim kanunuma göre çoğalacak, bıngıldaklar benim kanunuma göre kapanacaklar ve kafatası benim kanunuma göre kemikleşecek. Silik görünüşlü, renksiz, donuk saçlı, ufak tefek, zayıf bir kız çocuğu; sağ kolda kemikte hafif kireçlenme, gözleri miyop, ses çıkarmadan, hatta toprağa değmeden, kayar gibi yürüyecek; eşyayı ve insanları yerinden kımıldatamayacak kadar hafif olduğu için de eşyadan ve insanlardan uzak kalacak, sokulamayacak. Birbirinin peşi sıra, bıkmadan, usanmadan acımadan bu küçücük varlığa yüklenecek seneler. Ne kadar boş, ne kadar anlamsız; her şey orada, o etin içinde yazılı değil mi? Çok çok önceden yazılmış, kararlaşmış. Onun, alınyazısını noktası noktasına, adım adım yaşaması, ama bunu kendi elleriyle yarattığına inanması gerek.