The Golden Apples of the Sun

Poverty made a sound like a wet cough in the shadows of the room.

...But here I was with hardly a sign of any outward conflict. It was all running around in spiked boots inside my head, making cuts and bruises where no one could see them except me and a psychologist. But it was just as bad.

Then, of course, the telephone’s such a convenient thing; it just sits there and demands you call someone who doesn’t want to be called.

That's life for you," said McDunn. "Someone always waiting for someone who never comes home. Always someone loving some thing more than that thing loves them. And after a while you want to destroy whatever that thing is, so it can hurt you no more.

Since our tongues first moved in our mouths we’ve asked, What does it all mean? No other question made sense, with death breathing down our necks. But just let us settle in on ten thousand worlds spinning around ten thousand alien suns and the question will fade away.

It was a day to be out of bed, to pull curtains and fling open windows.It was a day to make your heart bigger with warm mounain air.

Let us go into her room and strangle her,” said one of the men. “No, that would not be right,” said a woman. “Let us throw her from the window.” Everyone laughed tiredly.

Was there any special reason for selecting French chocolate ice cream to spoon into the broadcasting unit?' Brock thought about it and smiled. 'It’s my favorite flavor.' 'Oh,' said the doctor. 'I figured, hell, what’s good enough for me is good enough for the radio transmitter.' 'What made you think of spooning ice cream into the radio?' 'It was a hot day.

Remember, you’re remarkable. Our whole family is odd and remarkable. We can’t mix or marry with ordinary folk. We’d lose our magical powers if we did.

Hers was simply not a pew shaped spine.

Well, late this morning, walking to the office, I heard someone laugh out loud. It shocked me, so I froze in the middle of the street. It was me, laughing!

The two women passed like needles, sewing one tree to the next with their perfume.

Yalnızlık gözlerin kapanmasıydı. İnanç da yalnızca açılması.

Işık gelene kadar bütün odalar karanlıktı. Ve işte o da oradaydı, aynı anda hepsinde birden. Ve yalnız değildi. Kederi engin bir kederin parçası, korkusu sayısız korkudan biriydi. Ve bu keder yarımdı. Diğer yarısı da vardı; doğan şeylerde, yeni bir çocuk biçimindeki rahatlamada, ısınan bedendeki yiyecekte, gözler için renklerde, dikkatli kulaklar için seslerde ve koklayanlar için baharın yabani çiçeklerinde.

Bakın. Evvelce söylediğim gibi, buraya yıllar önce geldiniz, ellerinizi çırptınız ve üç yüz kent fırlayıverdi ! Sonra dikenli tellerin içine beş yüz başka ulus, devlet, halk, din ve siyasal düzen eklediniz. Böylece dertler başladı. Ah, görebileceğiniz bir şey değildi. Her şey rüzgarda ve aralardaki boşluklardaydı. Ama bu dikenli tellerin dışındaki sorunların aynısıydı; ağız dalaşları, ayaklanmalar, görünmez savaşlar. Ama sonunda sorun yatıştı. Neden olduğunu bilmek ister misiniz?... Çünkü Baston ile Trinidad'ı birleştirdiniz. Trinidad'ın bir kısmı Lizbon'dan başını uzatıyor, Lizbon'un bir kısmı lskenderiye'ye yaslanıyor. lskenderiye Şangay'a dalıyor ve arada bir sürü mıh ve çivi, Chattanooga, Oshkosh, Oslo, Sweet Water, Soissons, Beyrut, Bombay ve Port Arthur gibi. New York'ta bir adamı vuruyorsunuz, sendeleyip Atina'da devrilip ölüyor. Chicago'da siyasal bir rüşvet alınıyor, Londra'da birileri hapse giriyor. Zencinin birini Alabama'da asıyorsunuz, Macaristan'da birileri onu gömmek zorunda kalıyor. Polonya'nın ölü Yahudileri Sydney, Portland ve Tokyo'nun sokaklarını dolduruyor. Berlin'de adamın birinin karnına bıçak saplıyorsunuz, Memphis'te bir çiftçinin sırtından çıkıyor. Yakın, o kadar yakın ki. Onun için burada huzurumuz var. O kadar iç içeyiz ki, huzur olmak zorunda, yoksa geriye bir şey kalmaz ! Kim, ne sebeple başlatmış olursa olsun, bir yangın hepimizi yok eder.

We must try some other way, then,” mused Mr. Villanazul. “Someone must be—sympathetic—with her.” “What other way is there?” asked Mr. Gomez. “If only,” figured Mr. Villanazul after a moment’s thought, “if only there was a single man among us.” He dropped that like a cold stone into a deep well. He let the splash occur and the ripples move gently out. Everybody sighed.

It was all so enchanting at first. The very idea of these things, the practical uses, was wonderful. They were almost toys, to be played with, but the people got too involved, went too far, and got wrapped up in a pattern of social behavior and couldn’t get out, couldn’t admit they were in, even.

when I’m in the field with my radio car there’s no moment when I’m not in touch. In touch! There’s a slimy phrase. Touch, hell. Gripped! Pawed, rather.

On the whole, the change had done Huxley a share of good. Death made him a handsomer man to deal with.