The Time of the Doves

And I got a strong feeling of the passage of time. Not the time of clouds and sun and rain and the moving stars that adorn the night, not spring when its time comes or fall, not the time that makes leaves bud on branches and then tears them off or folds and unfolds and colors the flowers, but the time inside me, the time you can't see but it molds us. The time that rolls on and on in people's hearts and makes them roll along with it and gradually changes us inside and out and makes us what we'll be on our dying day.

Heel sterk voelde ik opeens de loop van de tijd. Niet die van de wolken en de zon, de regen en de loop van de sterren die de nacht versieren, niet het verstrijken van de seizoenen, van de lente en de herfst, niet de tijd die de blaadjes aan de takken doet uitbotten en ze weer laat afrukken, die de bloemen open- en dichtvouwt en kleur geeft, maar de tijd in mijzelf, de tijd die onzichtbaar is en ons vormt. De tijd die binnen in ons hart verstrijkt en het laat kloppen en die ons verandert van binnen en van buiten en die ons geduldig maakt tot de mens die we op onze laatste dag zullen zijn.

And when Quimet saw the doves flying above our roof and only above our roof, his face stopped looking so yellow and he said everything was okay. When the doves got sick of flying they started to come down, first one and then another. They went back in the dovecote like old ladies going to mass, taking little steps and jerking their heads like wind-up toys.