Human Landscapes from My Country: An Epic Novel in Verse

Halbuki komünist değildi Selim. Düşünmemişti komünizmin ne olduğunu bile. O sadece on sekiz yaşındaydı ve yirmi beş kuruş yerine elli kuruş istiyordu ve on dört saat yerine on saat. Polis bu kanaatta değildi fakat. Yatırdılar Selim'i yere. Selim kalktığı zaman basamıyordu döşemelere. Yatırdılar Selim'i yere, Selim kalktığı zaman göremiyordu önünü artık. Yatırdılar Selim'i yere, Selim kalktı ve yığıldı. Selim'in koltuklarına girip karanlık bir odaya götürdüler. Ve duvarda bir çiviye bağladılar saçlarından, o suretle ki döşemeye ancak ayak parmaklarının ucu dokunuyordu. Bir tramvay geçti sokaktan gıcırtılarla. Yakın bir yerde yatsı ezanı okunuyordu. Çözdüler Selim'i çividen, yatırdılar Selim'i yere. Ve Selim kalktığı zaman bir pencere gördü uzaktan çok uzaktan ama perdesiz karanlık bir pencere. Atıldı ona doğru. Camlar kırıldı şangırdayarak. İlk önce kayboldu bir insan başı sonra kayboldu iki ayak.

Bizim İstiklal Marşında aksayan bir taraf var, bilmem, nasıl anlatsam. Akif, inanmış adam. Fakat onun ben inandıklarının hepsine inanmıyorum. Beni burada tutan şey şehit olmak vecdi mi? Sanmıyorum. Mesela bakın: 'Gelecektir sana vaadettiği günler Hakkın.' Hayır. Gelecek günler için gökten ayet inmedi bize. Onu biz kendimiz vaadettik kendimize. Bir şarkı istiyorum zaferden sonrasına dair... 'Kim bilir belki yarın...

Ne kadar çok kayış, kasnak ne kadar çok volan ne kadar çok motor dönüyor, ha babam dönüyor, ha babam dönüyor, dönüyor, ne kadar çok adam, ne kadar çok adam işsiz kalırsam, işsiz kalırsam, diye düşünüyor.